ازم پرسیدی چرا دیگه اینجا نمی نویسم. 

خودم هم نمیدونم, شاید یه دلیلش کمبود وقت باشه که دیگه نمیشه به حساب دلیل گذاشتش چون چیزی که همه این روزها باهاش مشکل دارن. ولی واقعا نمیدونم دلیل درست تر کدومه.. اینکه نمیخوام یا اینکه نوشتن یادم رفته. الان که آخرین پستم رو خوندم خودم هم باورم نشد که مال فروردینه. این یعنی اینکه خیلی وقته از یه سری دلمشغولی های خودم غافل شدم.. و البته اصلا به این معنی نیست که از خودم هم غافل شدم.. نه  

خوب الان که بهتر فکر کردم دیدم شاید یه دلیل خیلی منطقی تر این باشه که وارد دنیای متاهلین شدم و این دنیا انقدر واسه خودش سرگرمی و ماجراجویی داره که از چیزای دیگه دورت کنه. 

باید اعتراف کنم که دلم واسه اینجا تنگ شده بود, واسه خودم تو اینجا.. واسه نوشتنام. 

هرچند که خواننده ای هم نداشته باشه. 

قول میدم به خودم, به تو که بنویسم...

خیلی وقته اینجا ننوشتم.

تو این مدت چه اتفاق هایی که نیفتاد، اتفاقات و ماجراهای خوب و بد. نمیدونم از کدومشون بگم و کدومشون رو نگفته بگذارم. همینقدر میدونم که این روزهایی که اینجا ننوشتم خیلی زود گذشت، خیلیییی

منی که محال بود تولدم رو جار نزنم و به همه اعلام نکنم و از وقتی اینجا منیویسم یک پست اینجا نگذارم، اصلا نفهمیدم کی روزش اومد و رفت، چه برسه به اینکه بخوام راجع بهش حرف بزنم.

تو این مدت کارم رو عوض کردم، چند بار سفر رفتم، طولانی مدت. یک عزیز رو از دست دادم.. و کلی اتفاقات دیگه که اگه بخوام جزییاتشون رو بنویسم از حوصله من و شما خارجه. فقط میدونم که همراه با هر کدوم از این مراحل بزرگ شدم و سختی کشیدم و یاد گرفتم.

انگار نوشتن یادم رفته و کلمات ازم فرار میکنن. اصلا نمیدونم چی بگم و چجوری بگم که دلنشین تر و خوندنی تر باشه. انگار فقط واسه ثبت در خاطرات خط خطی میکنم.

به هر حال الان این مهمه که من دوباره برگشتم، هنوز هستم و تصمیم دارم بازم بنویسم.

1-   نمیدونم کی میتونم این حالتم رو که یهو از کوره درمیرم و قاطی میکنم رو کنترل کنم، واقعا نمیدونم. البته شاید همه این حالت ده دقیه هم بیشتر طول نکشه ولی تا یکساعت یا دو ساعت بعدش اثراتش میمونه.. درست مثل زلزله و پس لرزه های بعدش. اصلا دلم نمیخواد اینطوری بشه ولی وقتهایی که حالم کلا خوب نیست (که جدیدا کم هم نیست) و یه چیزی (شما بخونین یه جیز بیخودی) میره تو مخم، واقعا بهمم میریزه و دلم میخواد به زمین و زمان بد و بیراه بگم و غر بزنم ، انقدر غر بزنم تا از حال ببرم.. بعدش که همه چی آروم میشه از خودم بدم میاد که چقدر بدم، که نمیتونم (یا عرضه ندارم) عصبانیتمو کنترل کنم.. آخه چرا.. خیلی وقته که این مورد جزو اهداف بلند مدتمه.- کنترل عصبانیت در حالتهای مختلف و البته محلهای مختلف- ناگفته نمونه میدونم که خیلی پروسه زمانبری خواهد بود (حداقل واسه من یکی) ولی خوب ناامید نمیشم و ادامه میدم.. به امید روزیکه موفق بشم که اگه بشم برای ثبت در تاریخ حتما اینجا مینویسم..

2-   خیلی چیزهای دیگه ای هم هست که نمیدونم.. مثل اینکه نمیدونم چمه، نمیدونم خسته ام یا نه، نمیدونم چی میخوام یا اصلا چرا میخوام.. نمیدونم اینکه نمیدونم واقعیه یا بهونه..

3-   نمیدونم چی باعث میشه که جدیدا انقدر به خودم و خواسته هام بی توجه باشم.. منی که همیشه هزارتا برنامه واسه خودم میریختم که مبادا یه لحظه بیکار بمونم، حالا تو انجام کمترینها و کوچکترینهاش موندم.. فکر میکنم اینها نشونه خوبی نیست ولی فعلا کاری از دستم برنمیاد.. فکر کنم دوباره احتیاج به یه اتفاق خوب دارم.. یه اتفاق غیر منتظره.....

4-     دیگه حرفی ندارم.. فعلا

سال جدید خیلی وقته که اومده ولی نمیدونم من چرا اصلا دستم به نوشتن نمیره، از خودم تعجب میکنم، یه زمانی همش دلم پر میزد که بیام اینجا و زودتر تراوشات ذهنیمو بنویسم یا سعی میکردم اگه چیزی به ذهنم میرسه تو یادم نگهش دارم که بیام اینجا مکتوبش بکنم.. ولی انگار از اون روزا خیلی گذشته، نمیدونم چرا دیگه اصلا حسش نیست، تنبل شدم شاید یا بی انگیزه. ولی هر چی که هست یا بود دیگه تصمیم گرفتم دوباره پر انرژی و شاد باشم مثل قبل،پر تحرک و سرزنده. میخوام به خودم بیشتر برسم و بیشتر به خودم خوش بگذرونم ، شاید هم دنبال یه راهم واسه اینکه روزهام بهتر و آرومتر بگذره.. آخه وقتی که منتظری بهتره سرتو گرم کنی که کمتر گذشت زمان رو حس کنی. در کنار همه اینها حس خوبی دارم و راضیم از همه چی، از خودم، از تو، از زندگی. فقط یه کمی هیجان و سورپرایز میخوام.. همین.

میخوام امسال سال من باشه.

خیلی وقته که میخوام حرف بزنم، ساعتها و ساعتها.. میخوام که بیام اینجا و بنویسم‌،انقدر که انگشتهام درد بگیره ولی کلمه ها رو گم کردم و خودم هم نمیدونم چطوری جمله ها رو سر هم کنم.

دارم سعی میکنم اشتباهات احمقانه جوونی رو درست کنم قبل از اینکه خیلی دیر بشه. دارم سعی میکنم عوض بشم و خیلی چیزها رو عوض کنم...